Travel Journal

Road to nowhere

(Thursday 25 July 2013) by Bas
Als we lijiang en de oude stad achter ons laten bereiden we ons voor om de bergen in te gaan, hier zijn we voor hier het grote klimmen, het leven boven de 4000 meter en de majestueuze uitzichten. Het weer heeft echter andere plannen met ons en gaat dat ons laten zien ook.Vanuit Lijiang regent het de hele dag als we richting de Tiger Leaping Gorge (TLG) gaan rammelen we in onze regenpakken.
M19.jpg
We dachten een klein achteraf weggetje te nemen maar de chinezen hadden andere plannen en zijn flink tekeer gegaan met de asfalteer machine. Ze hebben er een soort attractiepark van gemaakt, snow mountain, en hele busladingen Chinezen komen een soort namaak Zwitserland bekijken. Ze hebben er alles aan gedaan om het zo echt mogelijk te laten zijn met kunstmatige watervallen aan toe. 8-ODe omgeving waar ze niet aan hebben gezeten is echter prachtig wat we zien tussen de druppels door. Het nadeel van deze weg vol attracties is dat er gelijk 20 euro pp neergeteld moet worden. >:-(Tegen de Chinese bureaucratie kan geen weldenkend mens op dus zit er niets anders op dan betalen. We klimmen in regen en mist naar het hoogste punt en dalen dan zo'n 30 kilometer af naar Daju en komen daar verzopen aan. S'avonds ontmoeten we een familie met 2 kleine kinderen die de zelfde route rijden maar dan nog met een kindercarrier en een aanhangfiets en tiener dochter. Na een paar biertjes en veel gezelligheid nemen we afscheid, niet wetende dat we elkaar nog vaak tegen gaan komen.
We vertrekken al vroeg naar de old ferry en het blijkt dat het een geitenpad is dat 200 meter naar beneden leidt. We denken dat dat voor de familie wel eens een probleem kan zijn dus besluiten we te wachten op ze om eventueel te helpen met het ook weer twee honderd meter omhoog duwen van het materiaal. Het was goed om alles samen te doen maar de dame in kwestie was een die hard ironman racer die sterker was dan alle heren bij elkaar:-^. Al met al kost het ons het beste deel van de dag voor we boven zijn.
M14.jpg
We besluiten om samen de TLG in te rijden en daar was verrassing nummer 2 nog een keer betalen om gebruik van de weg te maken zelfs als je niets met de TLG hebt,>:-( we balen van deze in onze ogen belachelijke commercie maar ach het land moet zijn geld ergens vandaan halen. Zij hebben nog een groei van 7 % dit jaar, moeten wij nog realiseren. We vinden een guesthouse en gaan verder de Gorge vanaf boven bekijken. Het is erg indrukwekkend en s'avonds horen we een enorme klap en zien een grote pluim stof, er komt er nog een stukje steile wand naar beneden. Een gruis lawine mooi om te zien maar minder als je eronder zit. Wij aanschouwen het echter met een biertje aan de endere kant van de kloof met VIP plaatsen.
De volgende ochtend nemen we wederom afscheidt van de familie en gaan op pad voor het volgende stuk op naar Shangri-la. We wisten niet of er een weg zou gaan want verhalen spraken elkaar tegen. Er gaat toch een mooie geasfalteerde weg en na 100 kilometer komen we een dorp tegen met een guesthouse waar we besluiten te blijven. Tot onze verbazing komt de familie 3 uur later ook aan, en het was nog lang onrustig. Wij besluiten om de volgende dag samen naar Shangri-la te rijden, dit is nog een dikke 100 km verder met drie hoge passen,
M12.jpg
zodat we het gewicht kunnen delen. Inge neemt de vijf jarige Eva acherop en ze vindt dit prachtig. Een stuk minder werk dan op de aanhangfiets (waar de beentjes ook niet vaak ronddraaien overigens). Maar een ander om tegen te babbelen geeft de kleine weer moed. Inge doet haar best om haar fiets recht te houden met een wispelturig kind achterop maar ze houdt stand. Het is een prachtige tocht en we komen daar in het donker aan, een rustdag in het verschiet. Na wederom afscheid genomen te hebben van de familie Verlaten we Shangri-la.
image.jpg
We weten dat er een slecht stukje van 50 km inzit, daar komen we wel over heen. De eerste 100 km gaan gesmeerd maar dan word alles wat niet verwacht naar ons gegooid, enkel diepe modder, keien regen mist. De modder is echt klei waar je poppetjes van kan maken. Het is 500 meter duwen, alles van je fiets halen, met een stokje alles vrij peuteren en weer door.
M3.jpg
We hoopten bijna dat iemand ons zielig zou vinden en zou stoppen en ons een lift aanbieden (we waren zeker ingestapt) maar het enige dat ze deden was luid toeterend hun duim opsteken grrr. We duwen braaf door en sleuren de fietsen naar 4300 meter hoog. Daar aangekomen zit de 50 kilometer er al lang op maar rijden we nog steeds in de bagger. De afdaling is een crime het vreet remblokken, het is koud nat naar en akelig. We hopsen van de ene kei naar de andere tussen de blubber door. En wie zien we daar, de familie komt ons luid aanmoedigend in een busje voorbij. Een eindje verderop laden ze uit en samen gaan we weer verder de afdaling gaat voorspoedig maar dan moet er weer geklommen worden, iedereen is op, het is al over vijven en we besluiten om onze tenten op te slaan langs de weg. Gelukkig hebben Inge en ik genoeg noodles bij ons voor het gehele gezelschap en eten we samen op 4100 meter, slapen gaat niet zo lekker op deze hoogte. Als we vertrekken denken we met een paar uur in de stad te zijn maar de weergoden waren nog niet klaar met ons ik rij lek, Inge word bijna verpletterd door een vrachtwagen die door zijn remmen gaat, mijn remmen doen het niet meer en het regent nog steeds. De man van de truck was gelukkig zo verstandig om net op tijd uit de cabine te springen op een berg stenen en het stuur zo te zetten dat hij netjes de afgrond in vloog en Inge op een metertje te missen.
M6.jpg
Pas na een minuutje merkte ze de man op en het voelde heel machteloos om zelfs niet de ambulance te kunnen bellen, zei Inge. Zoals we later hoorde komen die hier toch niet. Na wat eerste hulp en twee ibuprovennetjes kwam er gelukkig een vrachtwagen aan die Inge kon stoppen en deze man heeft het overgenomen. Ik kwam hierna ook naar beneden gerold maar omdat de vrachtwagen netjes in de afgrond was beland zag ik het drama nog niet. We konden echter niets meer doen dan een weesgegroetje en een aai over zijn bol. In de stromende regen en met voldoende adrenaline fietsen we verder. Inge gaat op weg om Juliette in te halen en ze vindt haar in een wegwerkerstent. Ze was uitgenodigd en zag vuur en eten en is gewoon naar binnen gegaan. Ze wist dat Inge vlak achter haar zat maar toch is het van grote bewondering voor een dame van net 17 om gewoon een tent in te gaan met 20 wegwerkers en te genieten van een kop thee met Jak boter en een stuk brood. Petje af!
M13.jpg
We warmen allemaal op in de tent en vooral de kleine blonde Penny krijgt alle aandacht, ze kluift ook heerlijk op het stuk Jakvlees dat ze krijgt aangeboden, toch weer wat anders dan de borstvoeding:-). Het is al laat als we uiteindelijk chiangcheng binnen rijden. We praten met handen en voeten met de chinezen en het wordt duidelijk dat de weg naar Lîtáng er helemaal uit ligt voor upgrading. Dat betekent dat er nog 200 km ellende aanzit te komen en ik heb geen remblokken meer. We moeten op tijd in Chengdu zijn voor het verlengen van het visum en besluiten in om een minivan te nemen naar Lîtáng fietsen op het dak en hobbelen maar. En inderdaad de hele weg ligt er uit en door de regen is het 1 groot modderballet.
M11.jpg
De uitzichten blijven wel spectaculair.
M10.jpg
Het is een mooi stuk en de gedachten jammer dat we hier niet fietsen en fijn niet door de modder duwen wisselen elkaar af met de nadruk op jammer vooral bij Inge die erg had uitgekeken naar dit stuk.
In lîtáng besluiten we om direct door te pakken naar Chengdu. Ook de weg naar Kangding ligt er uit, wat een zooi. Gelukkig zijn er een hoop Chinezen en zal de weg snel klaar zijn. Het laatste stukje is goed maar niet leuk om te fietsen mega veel verkeer, en zo komen we aan in Chengdu. Een stad met 14 miljoen inwoners dat is wel even anders dan de plaatsjes die we de laatste dagen aandeden. Onderweg komen we honderden Chinese jongeren tegen op de fiets die allemaal op weg zijn naar Lhasa, het is bijna sneu om te zien hoe sommige er aan toe zijn. Het is een soort must voor alle studenten, een fietstocht naar Lasa. Ik vindt het een goed alternatief voor de dienstplicht:-^
Chengdu is groot, ze hebben er het grootste gebouw ter wereld neergezet dat we gaan bewonderen en ze hebben hier het grootste Panda centrum om ze te leren lief te hebben en zich te reproduceren ipv te mediteren, stomme beesten:-) Alle verhalen over de hoeveelheid fietsen zijn waar, alleen zijn het tegenwoordig elektrische fietsen/brommers.


Groetjes van Bas & Inge



Bedankt weer voor de replays, erg fijn om te lezen dat iedereen het leuk vindt dat we een verslag maken.;-)

  • hahaha by Willem
  • Wow! by Jacques
  • Hoi, stoere fietsers! by Anneke Keesman
  • Hittegolf? by Hugo & Marijke


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2020 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active